و اى فرزند نكته‌اى كه ترا به اين دلالت مى‌كند كه خليفگان امت كه بر پدرت على امير مؤمنان (ع) پيشى جستند اهل كوشش در دين نبودند اين است كه جدت محمّد (ع) در زمان زندگانى خود در هيچ يك از جنگها و فتوحات و نبردهاى خود آنان را صالح ندانست و هنگامى كه ابو بكر را فرستاد تا سوره «برائت» را براى مشركان تلاوت كند خداى جل جلاله ابو بكر را از اين كار عزل فرمود و جاى او را به على امير مؤمنان (ع) داد.

و هنگامى كه نياى تو محمد ٦ آنان را به جنگ خيبر فرستاد شكست خورده گريختند و چيزى نمانده بود كه احترام سيد المرسلين بلكه احترام فرستنده او، پروردگار جهانها از ميان برود.

و ناموس دين بشكند. اما جدت محمد ٦ كار را تلافى فرمود، پدرت على امير المؤمنين (ع) را به آن جنگ فرستاد و او پيروز گرديد و قلعه خيبر را گشود و هراس همه را از ميان برد، و او به مراد خود رسيد.

بخش ٨٣

و اى فرزند، اى محمد، كه اميدوارم خداى جل جلاله به تو توجه فرمايد تو و جلال خود بر تو آشكار كند. و اينسان ترا جمال بخشد.

كافى است بدانى كه آغاز نيروى رسالت جدّت‌