ديار خود برانند، چيزى كه بيشتر به مسلمان دل و جرأت و اميد مى‌داد و پشتشان را گرم مى‌كرد خوابهايى بود كه ديده بودند، و آن خوابها به پيروزى مسلمانان دلالت مى‌كرد و سبب آن قصور علمى آنان و قصور علم زمامدارانشان به اسرارى بود كه در مقابل آنان قرار داشت.

اى فرزند، به عقيده من اگر امور اسلام و مسلمانان در دست پدرت على (ع) بود كه جدت رسول اللَّه ٦ مردم را به آن بزرگوار راهنمايى فرموده بود، همانا كه كشورها با استقامت گشوده مى‌شد و تا روز قيامت همچنان مفتوح باقى مى‌ماند و از رازهاى فتح آن كشورها و پايان احوال آن ديارها جدت محمّد ٦ به وديعه به على امير مؤمنان (ع) مى‌گفت و به او مى‌آموخت و مر دانشمندان روم را از آن رازها و از ديگر رازهاى اسلام آگاه مى‌فرمود و اميد آن مى‌رفت كه بدون كشته شدن كافر و مسلمان كشورها گشوده گردد و گمراهان از تيره‌گى گمراهى رهايى يابند و چنان شود كه على ٧ فرموده بود كه: (به خداى سوگند اگر بر كرسى قضا مى‌نشستم ميان اهل تورات با موازين تورات حكم مى‌كردم و ميان اهل انجيل با موازين انجيل، و ميان اهل زبور با موازين زبور و ميان اهل قرآن با قرآن، آنسان كه اگر هر يك از آن كتابها مجسم مى‌گرديد مى‌گفت كه على ابن ابى طالب بر حسب اين كتاب به حكم الهى داورى كرد».

آيا نمى‌بينى كه چگونه آن بزرگوار در بصره به جنگهاى خود و قتل خوارج و بقاى معاويه بعد از خود آگاه بود و از حوادثى كه بعدها بر ياران خاص او گذشت خبر داد و آن حوادث همه اتفاق افتاد.