و مثل آنان كه به دنيا فريفته شدند بر مثال گروهى است در منزلى پر نعمت نشسته، كه نخواهند به وادى بى‌بركت و قحطى زده مقام گيرند، پس، چيزى را ناخوشتر و دشوارتر از آن نمى‌دانند كه رامشسراى خويش رها كنند و ناگهان به آن پايگاه تهى از نعمت فرود آيند.

اى فرزند عزيز، خود را و دگران را با يك ترازو بسنج، پس، بر دگران آن پسند كه بر خود مى‌پسندى و چيزى را كه بر خود ناروا مى‌دانى بر دگران نيز ناروا دان و آنسان كه نمى‌خواهى بر تو ستم كنند بر كسى ستم مكن، و چنان كه از مردمان چشم نيكى دارى، نيكى كن. كارى را كه از دگران زشت مى‌دانى نيز از خود زشت دان و رفتارى كه چون با دگران كنى خشنود گردى چون با تو كنند بآن خشنود باش. آنچه ندانى، هر چند اندك مگوى، آنچه نمى‌پسندى كه در باره تو چنان گويند، در باره ديگران بر زبان مياور، بدان كه خودپسندى خلاف صوابست و آفت خرد.

سختكوش باش، و گنجورى ديگران مكن، و چون به حقيقت رهنمونى شدى چندان كه مى‌توان در پيشگاه پروردگار فروتنى ورز. آگاه باش كه راهى در پيش دارى به مسافت دور و به سختى دشوار، و پيمودن آن راه را از كردار پسنديده و توشه‌اى چندان كه ترا سبكبار بمنزل رساند بى‌نياز نيستى، پس خويشتن را گرانبار مساز كه آن مايه گرانى و ناسازى سرانجام و بال تو گردد، و اگر از تنگدستان كسى يافتى كه توشه ترا تا رستاخيز برگيرد و فردا كه بدان نيازت افتد آن توشه بتو باز گرداند غنيمت شمار و آن بار بر پشت او نه،