چنان كه بسيارند كه از ديدن نشانه‌هاى آشكار خداى جلّ جلاله بر وجود ذات مقدس الهى او، و وجود آثار عيان و دلايل روشن او كه در همه آفريده‌گان موجود است كورند و اين كورى مايه حيرت نيست.

بخش ٧٠

و اى فرزند عجبى نيست كه بيشتر اصحاب جدّت محمّد ٦، بعد از وفات آن بزرگوار با نصى كه در باره على (ع) فرموده بود مخالفت كردند و در زمان حيات او، نيز بهنگام رحلت او در بسيارى از امور به مخالفت با او برخاستند. در زمان حيات رسول بزرگوار ٦ بيم و اميد در دلشان راه داشت و وحى، اسرار آنان را به رسول مكرّم ٦ باز مى‌گفت و هنگامى كه رحلت فرمود بيم و اميد قطع شد و باب وحى مسدود گرديد و آنان پيوسته در پى شهوات خود به راه افتادند و به ميل تباه خود تسليم گرديدند. آيا نمى‌دانى كه آن گروه در جنگ «حنين» و «احد» او را ترك كردند و هنگامى كه به آنان نياز بود ازو دورى گزيدند و در نبرد «خيبر» آن حضرت را تنها واگذاشتند و رها كردند و هنگامى كه كلام الهى جل جلاله را تلاوت مى‌فرمود و پند خداى را بر آنان فرو مى‌خواند ويرا رها مى‌كردند