و بنده را همين تقصير كافى است كه به تدبير مولاى خود جل جلاله خرسند نباشد و در خاطر و در دل و در انديشه خود با او معارضه كند معارضه‌اى كه با نظير يا با شريك خود يا با بنده گناهكار خويش مى‌كند. و اگر بر آوردن دعا، و دست دادن آنچه به آن اميد بسته‌اى زود حاصل نشود، و در آن درنگى روى دهد، بر خويشتن بگرى مانند كسى كه مى‌داند گناه از اوست و بر حال خود مى‌گريد، و بيش از آنچه بر او مى‌گذرد و مى‌رود شايسته جفاست. و سوگند به خدا اى فرزند، بس ديده‌ايم كه در اين حالات درهاى نيكبختى و عنايتهاى حق جلّ جلاله گشوده شده است آنسان كه نيازمند را از خواهش از بندگان و از كوشش بسيار بى‌نياز كرده است.

بخش ٤٥

و اى فرزند من اى محمد، كه خداى جل جلاله ترا در پناه خود از خذلان نگاه دارد و به خلعت احسان و امان حفظ فرمايد و بيارايد، بدان كه (اصحاب كهف) بندگانى بودند كه چيزى نمى‌دانستند، و جادوگران فرعون مردمى بودند سرمست كفر، آنسان كه هر كس آنان را مى‌ديد چنين نمى‌پنداشت كه هرگز از آن سر مستى به خود آيند- اما خداى جل جلاله با رحمت جميل خود تدارك كار آنان فرمود، پس شبا هنگام، از سر اخلاص، از جمله عارفان به حق جل جلاله شدند و از زمره مردمى داراى مقامات جليل،