مردم مناظره مى‌كنى يا بدون فرمان او، چون او دروغ نمى‌گويد خواهد گفت كه مناظره من به فرمان امام نيست. پس آنگاه پرسنده به او خواهد گفت كه چون مناظره تو به فرمان امام نيست، پس در پيشگاه او نافرمانى. اى پسر سنان، به او اذن دخول در محضر ما را مده زيرا كلام و خصومات عقيده را فاسد مى‌كند و دين را نابود مى‌سازد[١].

در همان كتاب از (عاصم خيّاط) به روايت از (ابو عبيده حذّاء) نقل شده است كه حضرت امام باقر (ع) او را از معاشرت با اهل كلام و خصومات نهى مى‌فرمود زيرا آنان چيزى را كه بايد مى‌آموختند نياموختند و آنچه را كه بايد نمى‌آموختند و مأمور به آموختن آن نبودند مى‌آموختند، و در آن رنج مى‌بردند، حتّى در علم امور فلكى تحمل سختى مى‌نمودند. اى ابا عبيده، با اخلاق مردم آميزش كن و از اعمالشان كناره جوى. اى ابا عبيده، ما مردمى را كه (لحن قول) ندانند عالم و فقيه نمى‌شناسيم و آن قول خداى تعالى است كه فرمايد: (لَتَعْرِفَنَّهُمْ فِي لَحْنِ الْقَوْلِ)[٢].

بخش ٢٨

در كتاب (عبد اللَّه حماد انصارى) در نسخه‌اى كه بر (هارون بن موسى تلعكبرى)- كه خداى آنان را رحمت فرمايد- قرائت شده است. چنين ديدم كه (جميل درّاج) از حضرت صادق (ع) نقل كرده است كه فرمود متكلمان اين قوم از اشرار طايفه‌اند.

[١] مؤمن طاق از اصحاب نامى پيشوايان : بوده است.

[٢] سوره محمّد( ٤٧) آيه ٢٢.