داشت؟ نه بخدا. اين شيوه شريف الهى و مقدّس را كه امروز مجبور و تنها مانده است از دست مگذار و ملزم به آن باش و در مقابل ملازمت آن جان و اهل و مال و همه امكانات را سبكمايه گير و در روزگار كسادى اين فضائل با آنها همنفس باش تا وقتى در آن جهان نزد ما مى‌آيى پادشاهى بزرگ از پادشهان دنيا و آخرت باشى ملك عظيم اين جهانى و روز ميعاد باشى و مولاى تو و پيشينيان تو از پدران و نياكانت كه از ملوك نيكبخت جهان بوده‌اند از تو خرسند باشند.

بخش ١٣٢

و اى فرزند اى محمد،- كه آرزومندم خداى جل جلاله آنچه را كه به آموختن آن نيازمندى، يعنى نكاتى را كه مايه افزونى تعظيم و تكريم تو پيشگاه الهى را باشد به تو بياموزد- بدان كه داخل شدن در كارهاى دولتى اگر چيزى بود كه بر شرف دنيايى مسلمان مى‌افزود همانا كه با ورود اولياى دولت و قبول تقاضا و آرزوهاى آنان كاخ شرف و حيثيّت ترا بنا مى‌كردم اما اين كار خلاف چيزى است كه پيشينيان تو بر آن بوده‌اند و مايه رسوايى و ننگ كسى است كه داخل آن كارها شده است و كمبودى است كه نمى‌توانم درجه حقارت آن را شرح دهم. وقتى كسانى را مى‌بينم كه با تو هم عقيده‌اند و دين پدران پاك تو دارند و چنين مى‌پندارند كه چون از كارگزاران دولتند و به ستمگاران يارى مى‌كنند داراى شرف و مقامى والايند امّا شايسته چنانست كه تو دريايى كه اينان مسكين رنجورند و داراى قلب بيمار، و نيازمند آنند كه به بيمارستانشان ببرند و گاهى با احسان درمانشان كنند و گاهى با خوارى و توهين رنجورى را از آنان دور گردانند تا از