و اى فرزند. من از مردمى بيخبر از رازها و از رويدادها شنيدم كه فرزندان جدت ٦ حسن (ع) و جدت حسين (ع) كه بر آنان درود باد- كه براى امر بمعروف و نهى از منكر بر پاى خاستند و قيام نمودند منكر امامان و منكر مهدى (ع) كه بر آنان درود باد- بودند. اما اين سخن غلط است. زيرا به سندهاى درست روايت است كه حضرت صادق (ع) جماعتى را كه در طلب خلافت قيام كردند و به عراق رفتند و در آنجا زندانى شدند و در زندان جان سپردند تعزيت گفت. تعزيت آن بزرگوار بر آنان و تعظيم و تكريمى كه از آنان به عمل آورد دليل آنست كه آنان بامامت پيشوايان : معرفت داشته‌اند. من اين نكته را در جزو دوم كتاب (اقبال به اعمال حسنه در عمل شهر محرم) به خواست خدا باز خواهم گفت و در كتاب (اصل ابى الفرج ابان بن محمد) به سندهاى بسيار روايت شده است كه «عبد اللَّه بن حسن» و «حسن بن حسن» و «جعفر بن حسن» گواهى داده‌اند كه مولاى ما مهدى (ع) از ذرّيه حضرت صادق (ع) است و بزودى عين اين حديث را با سندهاى آن در كتاب مزبور بيان خواهم كرد و در كتاب «تعيين سيرة الخلفا المصريين» كه روزگار خلافتشان بسى دير پاييد ديده‌ام كه بحق مهدى (ع) عارف بوده‌اند و به نيروى خلافت بشريعت اسلام يارى مى‌دادند و از قول «معزّ» خليفه مصر نقل است كه: هنگامى كه «قائم» پشت به كعبه براى مردم خطابه خواهد خواند به آنچه نزد اوست قيام خواهد كرد و بايد