و اى محمد اى فرزندم- كه اميدوارم خداى آنچه را كه او را از تو خشنود مى‌گرداند در دلت اندازد- بدان كه غيبت مولاى ما حضرت (مهدى) كه دوست و دشمن را شگفت‌زده كرده است، خود دليلى بر امامت آن بزرگوار و امامت نياكان پاك او- كه درود خداى بر آنان باد- مى‌باشد. چه اگر به كتابهايى مانند كتاب «غيبت» كه شيعيانى از قبيل «ابن بابويه» و «نعمانى» نوشته‌اند، و كتاب «الشفاء الجلاله» و كتاب «ابو نعيم حافظ» كه در اخبار مهدى و چگونگى‌هاى وى و حقيقت ثبوت در خروج و ظهور اوست، و به كتابهايى كه در كتاب «طرايف» به آن اشارت كرده‌ام، مراجعه كنى بينى كه همه يا بيشتر آنان پيش از تولّد آن حضرت (ع) مراجعه كنى بينى كه همه يا بيشتر آنان پيش از تولّد آن حضرت (ع) خبر داده‌اند كه او غيبت خواهد كرد، غيبتى چندان دراز كه بعضى از معتقدان به امامت آن بزرگوار (ع) از عقيده خود باز گردند و منكر امامت او شوند. پس اگر آن بزرگوار به غيبتى چنين دراز مدت، دست نمى‌زد امامت او و نياكان پاكيزه‌اش مورد طعنه قرار مى‌گرفت.

بنا بر اين غيبت او دليل بر حقّانيت پيشوايان- كه درود خداى بر آنان باد- و صحّت امامت و غيبت آن امام و حجتى عليه مخالفان او خواهد بود. افزون بر اين، بيايد دانست كه غيبت آن حضرت از آنان كه شرف ديدار او نصيبشان نمى‌شود از آن روست‌