اگر امكان داشت و بر ما منت مى‌گذاشتى و بسا جوانمردان كه خشم گلوشان را مى‌فشارد با آن همه منت مى‌گذارند و مى‌بخشايند و بنده تو از نظر پيوند خويشاوندى به تو نزديكتر است و بيش از همه بر تو حق دارد.) چون خواجه كائنات اين اشعار شنيد فرمود اگر اين اشعار بمن رسيده بود او را مى‌بخشودم و تو اى مولاى بزرگوار در همه صفات پسنديده پيرو نياى بزرگوار خويشى ٦.

نيز بگو به آن امام بزرگوار: من در حديث ديده‌ام كه وقتى حضرت موسى (ع) بقارون كه از خويشان او بود نفرين كرد زمين او را در كام كشيد. قارون فرياد بر آورد و گفت «و وا رحماه» از آستان الهى بزمين فرمان رسيد كه ديگر او را فرو مبر يعنى پروردگار رحمان حق خويشاوندى را محترم مى‌شمارد نيز من اينك اى امام بزرگوار به آستان تو عرضه مى‌دارم. «و وا رحماه!» و جز اين سخنان هر چه خداى تعالى بر ضمير و بر دل تو الهام فرمايد و به زبان تو مى‌گذارند بحضرتش عرضه‌دار نيز عرضه كن كه پدرم مرا آگاه كرده است كه مرا بتو سپرده است و سفارش مرا بتو كرده است و به اذن خداى تعالى مرا بنده تو قرار داده است و همانا كه آن حضرت (ع) بتو پاسخ خواهد داد.