را در پيشگاه خداى جل جلاله رسوا مكن و نزد او جلّ جلاله و گذشتگان پاك‌مان شرمنده مساز. و سرافراز باش و بدان كه پروردگار جهانها بتو منت دارد كه مال خود را در دست تو به امانت گذاشته است و پيمبر خود را براى رهنمايى به سوى تو فرستاده است.

اگر مولاى من كه همه امور معيشت و زندگى مرا بر عهده دارد امانتى به من بسپارد سپس آن را از من بطلبد به حكم عقل بايد آن را بى‌منّت و بى‌طلب مزد، به او بازگردانم.

چه، زمانى دراز زحمت حفظ آن را از عهده من بر مى‌دارد و با اداى آن امانت با ياد نيكو سرافرازم مى‌فرمايد.

بر تو باد كه سخن مرا بپايى و هرگز در مقابل اين اداى امانت مزدى نخواهى.

آيا خرد ميپذيرد از كسى كه پيش از شناخت او و انجام طاعت و خدمت، او بتو احسان كرده و دريافت اين موهبت را به تو ارزانى فرموده است در مقابل باز پس دادن امانت ترا پاداشى ندهد؟.

نه، هرگز چنين نيست، بلكه در باره كسانى كه بوظيفه خود اقدام مى‌كنند پاداش هنگفت ادا مى‌فرمايد چندان كه گيرنده پاداش، خود اعتراف مى‌كند كه كار او بسى كمتر از احسانى است كه در باره او شده است. بخدا سوگند اى فرزند كه پدر «على بن موسى بن جعفر» در بيشتر اوقات نه دهم مالى را كه به دستش رسيده و زكات به آن تعلق گرفته بود انفاق مى‌فرمود و يك دهم آن را براى مصرف خود و خانواده نگاه مى‌داشت. آرى مملوكى كه مى‌داند درين جهان دير نمى‌پايد و مولاى او آنچه را به او انفاق كرده است پس مى‌ستاند و بديگرى مى‌سپارد و دو فرشته مقرّب، اعمال او را مى‌نويسند بايد كه‌