و اى فرزند من، اى محمد- كه خداى به تو توجه فرماياد و احسان خود بر تو كامل نماياد- بدان كه خردهاى درست و دلهاى فارغ از بيمارى به صراحت و درستى گواهى مى‌دهند كه سراسر جهان هستى و جهان ممكنات وابسته به آفريدگارى است كه وجودش ازلى است و او را آغازى نيست و ظهور اين آثار محكم و آشكار و اين دولت منتظم و چيره، مستلزم آنست كه سازنده آن موجودى باشد كه زنده و عالم و توانا و مختار و حكيم باشد و هستى و صفات او ذاتى. چه اگر آن ذات پاك جل جلاله يا صفتى از صفاتش به غير بستگى داشت مقتضى چنان بود كه عقل‌ها به ازلى بودن و قديم بودن و قدرت تمامش گواه نباشند.

بخش ٤٠

و اى فرزندم- كه خداى تعالى نگاهدارت باد و نعمتهاى او بر تو پاينده باد و اميدوارم به شكرگزارى نعمتهاى خود توفيقت دهاد- بدان كه هستى و چگونگى خداى جل جلاله با هستى و چگونگى ما تناسبى ندارد. چه، هستى ما ازوست و همه تحت تصرف اوييم. او ما را ايجاد مى‌كند و زندگى مى‌دهد و مى‌ميراند. اوست كه جوانى ارزانى مى‌دارد و به پيرى مى‌رساند. گاه بى‌نيازى مى‌دهد و گاه نيازمندى، گاه به اقبال مى‌نوازد و گاه به ادبار مى‌آزمايد، گاه چنان‌