من راه راست را گم كرده‌ام يا تو. چون دو مذهب داريم پس ناچار يكى از ما دو از راه صواب گمراه‌شده‌ايم. مصلحت كار آنست كه خود انصاف دهيم و بنگريم تا كداميك از راه راست گرديده‌ايم تا بتوانيم منحرف را براه راست هدايت كنيم. گفت آرى درست است.

گفتم من از گفته اصحاب خود سخنى نمى‌آورم زيرا تو به آنان عقيده ندارى، من نيز به روايات اصحاب تو احتجاج نمى‌كنم زيرا منهم به آنها عقيده‌مند نيستم و بلكه از قرآن دليل آوريم و به رواياتى كه نزد اصحاب تو و اصحاب من مجمع عليه است يعنى اكثريت به آن عمل مى‌كنند استناد كنيم، يا به مطالبى كه اصحاب من به نفع تو روايت كرده‌اند و اصحاب تو بنفع من، تكيه نماييم.

گفت آرى انصاف همين است.

آنگاه گفتم اينك چه مى‌گويى در باب چيزى كه «بخارى» و «مسلم» در صحيح خود روايت كرده‌اند؟ گفت بيشك آنچه گفته‌اند قبول دارم.

گفتم ميدانى كه «مسلم» در صحيح خود از «زيد بن ارقم» سخنانى نقل كرده است كه معناى آن چنين است: «پيمبر ٦» در «خم» روى بما كرد و گفت: اى مردم من بشرى هستم كه بزودى به سوى خدا خوانده مى‌شوم و آن دعوت را اجابت مى‌كنم و به جاى خود دو چيز مهم را نزد شما مى‌گذارم: كتاب خدا و عترت خود يعنى اهل بيت خود را. در باره اهل بيت خويش خداى را بياد شما مى‌آورم. در باره اهل بيت خويش خداى را بياد شما مى‌آورم.» گفت آرى درست است.

آنگاه گفتم ميدانى كه «مسلم» در صحيح خود از قول عايشه‌