«پيمبر ٦» از آن تخلف كردند. اهل بيتى كه پيمبر ٦ فرمود آنان و قرآن پس از من جانشينان منند، اهل بيتى كه در باره آنان فرموده: در باره اهل بيت خود خداى را به ياد شما مى‌آورم به اهل بيتى كه در باره آنان فرمود كه آيت تطهير در مورد آنان نازل شده است. بايد توجه كرد كه آنان مدتى اندك در بيعت درنگ نكردند تا بتوان گفت كه به علت اشتغال به بعضى از كارها در بيعت تأخير روا داشتند بلكه درازى مدت خوددارى از بيعت در مدت شش ماه، بدون اينكه اشكالى روى داده باشد به علت طعن در خلافت ابو بكر بوده است. زيرا اگر درنگ در بيعت بعلت خشم يا شبهه بود در مدتى كمتر از آن مدت آتش خشم فرو نشسته بود و شبهه بر طرف شده بود اما مى‌بينيم بنا به حديث «بخارى» و «مسلم» على (ع) با ابو بكر مصالحه نفرمود مگر وقتى كه فاطمه در گذشت، و ديد كه وجود مردم ازو انصراف يافته‌اند آنگاه براى مصالحه از خانه بيرون آمد. اين رويداد صورت حالى است گويا كه او به اختيار بيعت نفرمود و «بخارى» و «مسلم» در اين حديث روايت كرده‌اند كه هيچ يك از افراد بنى هاشم بيعت نكرد مگر پس از آنكه على (ع) بيعت فرمود.

آنگاه گفت من كارى را كه پيشينيان و صحابه بآن مبادرت كرده‌اند مورد طعن قرار نمى‌دهم گفتم قرآن گواه آنست كه پيمبر ٦ در مدت زندگانى مورد اميد و بيم آنها بود و وحى نازل مى‌شد و به رازهاشان آگاه بود با اين همه، كارهاى ناروا كردند. پس، وقتى در حيات آن بزرگوار ٦ كه ازو بيم و به او اميد داشتند مخالفت با او را روا مى‌دانستند پس از وفات آن پيمبر اعظم ٦ كه اميد و بيمى در كار نبود و وحى ديگر فرود نمى‌آمد و راز آنها را آشكار