بروايت از «پيمبر» ٦ نقل كرده است كه وقتى آيه‌ إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً[١] نازل شد، «على» و «فاطمه» و «حسن» و «حسين» را كه درود خداى تعالى بر آنان باد فراهم آورد و گفت اينان اهل بيتند.

گفت آرى چنين است.

پس گفتم: و مى‌دانى كه «بخارى» و «مسلم» در صحيح خود روايت كرده‌اند كه وقتى انصار در «سقيفه بنى ساعده» فراهم آمدند تا با «سعد بن عباده» بيعت كنند نه ابو بكر را خبر دادند نه عمر را نه هيچ يك از مهاجران را. ابو بكر و عمر و «ابو عبيده» از آن انجمن آگاه شدند و بيدرنگ نزد آنان رفتند. «ابو بكر» آنان را گفت من به خلافت يكى از اين دو مرد يعنى «عمر» و «ابو عبيده» رضا مى‌دهم اما «عمر» گفت من بر تو پيشى نمى‌جويم. آنگاه «عمر» با او بيعت كرد و عده‌اى از انصار نيز با او بيعت كردند اما «على» (ع) و بنى هاشم مدت شش ماه از بيعت با او خود دارى كردند.

«حميدى» در جمع آورى صحيح «بخارى» و صحيح «مسلم» مطلب فوق را نوشته است. على ٧ در حيات فاطمه (ع) ميان مردم بسيار موجّه بود آن دخت گرانمايه پيمبر، شش ماه از رحلت پيمبر ٦ در گذشت وجوه مردم از على (ع) انصراف يافتند وقتى على انصراف وجوه مردم را از خود ديد بمصالحه با ابو بكر مبادرت فرمود.

فقيه گفت آرى چنين است.

آنگاه باو گفتم چه ميگويى در باره بيعتى كه اهل بيت‌

[١] سوره احزاب آيه ٣٣.