پرورش يافته است و مهر پيمبر پاك ٦ در دل و جانش نشسته و بزرگواريها و خلاف عادات و معجزات و احكام اسلامى دمخور جان اوست و فطرتى پاكيزه و نهادى روشن و طبيعى دارد، براى ره‌يابى به ذات پاك خداى بيچون از عرض و جوهر و صورت و هيولا يارى طلبد و عقيده و اجتهاد را با اين مطالب سست، رها كند؟

شگفتى آنست كه گويندگانى كه اين سخنان را به عنوان دليل بر زبان مى‌آورند مسلمانند، و خويشتن را دانشمند علم دين و معلم معالم يقين مى‌پندارند، با آنكه مى‌بينند كه قرآن مبين، چنين راهنمايى مى‌فرمايد كه: فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفاً فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها»[١] «روى به سوى دين توحيدآور كه فطرتى است كه خداوند آفريده و آن را بنياد نهاد مردم قرار داده است».

اى محمد اى فرزند آيا روا مى‌دارى كه مسلمانى دليلى را كه به آن اشارت كردم مورد طعن قرار دهد و آن را نزد مردمى كه به آن نيازمندند ناگفته گذارد و پوشيده دارد؟ و بخواهد مردمى را كه به فطرت اسلام زاييده شده‌اند تعليم دهد اما منت بزرگى را كه خداوند بر گردن آنان نهاده است عرضه ندارد؟ حال آنكه مى‌بيند كه قرآن كريم به سيد المرسلين مى‌فرمايد:

يَمُنُّونَ عَلَيْكَ أَنْ أَسْلَمُوا، قُلْ لا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلامَكُمْ بَلِ اللَّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَداكُمْ لِلْإِيمانِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ‌ (حجرات ٤٩، آيه ١٧) به تو منت مى‌گذارند كه مسلمان شده‌اند بگو با اسلام آوردن خود بر من منّت مگذاريد بلكه خداى را بر شما منت است كه هدايتتان كرد، اگر مردمى راستگوييد.

[١] سوره روم( ٣٠) آيه ٢٩.