است. اما اگر شخصى كه تكفير شده است و او را مرتد دانسته‌اند به اين عذرها دست زند و بگويد من اين مطالب را نمى‌دانم، از او نمى‌پذيرند و در قتل او پايفشارى مى‌كنند.

بخش ١٩

پس چگونه خداى مهربان جان و مال چنين كسى را كه مورد احسان او بوده است مباح مى‌فرمايد، هر چند از بلوغ او چندان چيزى نگذشته باشد تا توانسته باشد در محضر استادى چيزى آموخته باشد و از علم سودى اندوخته باشد. پس، خداى مهربان خون چنين كسى را مباح نفرمايد مگر اينكه همان فطرت را كه به او عنايت فرموده و همان دريافتى را كه در اندك مدت پس از بلوغ رشد با دليل و برهان به آن دست يافته است حد كافى براى رفع مسئوليت معين كرده باشد.

بخش ٢٠

اى فرزند- كه تشريف نيكوترين عنايت حق تعالى ارزانى تو باد و اميداوارم كه حق جلّ جلاله ترا به رشته مقدس پرتو ذات متعال خود پيوند دهد- نكته‌اى كه ترا به اين مطلب دلالت مى‌كند آنست كه اين قوم در صحت و قبول افكار خود كه من بهانه آنان را در نمى‌يابم اتفاق نظر دارند، و ما از آنان نه ديده‌ايم و نه شنيده‌ايم نه دريافته‌ايم كه وقتى پس از بلوغ و تكليف مدتى از ايام زندگانى بر فطرت نخستين بوده‌اند و معرفت آنان ناشى از هشدارهاى عقل و نقل بوده است، آنگاه پس از روزگارى دراز به علم كلام روى آورده‌اند و به‌