است پس مردم براى ديدن آن شتابان رفتند و رسول بزرگوار را در حال ايستاده‌[١] رها كردند حالى كه با آن شتر چيزى كه اميد سود از آن داشته باشند نبود پس در باره آنان چه مى‌انديشى وقتى خلافت را در دست گرفته و از سود و سرورى آن اميد داشته باشند. و خداى جل جلاله در باره سوء صحبت آنان فرمايد: «وَ لَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَ اسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَ شاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ» (اگر كژ خوى سخت دل باشى از پيرامونت مى‌پراكنند پس از آنان در گذر و براى آنان آمرزش طلب، و در كار با آنان مشورت كن» پس اگر در سوء صحبت معذور بودند خداوند جل جلاله نمى‌فرمود (از آنان در گذر و براى آنان آمرزش بطلب). و همانا كه بوسيله صحيح «مسلم» و صحيح «بخارى» از معارضه آنها با پيمبر ٦ در باب غنيمت (هوازن) آگاهى. هنگامى كه به «مؤلفه قلوب» بيشتر از آنچه به آنها داد عطا فرمود، نيز وقتى اهل مكه را بخشود با آن بزرگوار معارضه كردند و از بيم معارضه آنها از تغيير دادن كعبه و گرداندن آن به مكانى كه در زمان ابراهيم قبله بود چشم پوشيد و معارضه آنها وقتى ديگر هنگامى بود كه در تبرئه صفوان بن معطل در مورد قذف عايشه خطبه مى‌خواند و نتوانست خطبه را به پايان رساند. آيا ميدانى كه اين مطالب همه در صحيح «بخارى» و «مسلم» موجود است؟

گفت آرى اينها كه گفتى همه صحيح است.

گفتم: خداى تعالى فرمود كه اندكى از مال دنيا در راه رسول اكرم ٦ ايثار كنند:

[١] در حال خطبه نماز جمعه.( م)