و اى فرزند اى محمد كه آرزومندم خداى جلّ جلاله هدايت ترا به كمال رساند و فضل ولايت ترا والايى بخشد، بدان كه من از راههاى روشن و گوناگون بعضى از همه آنچه را كه شيخ «محمد بن يعقوب كلينى» رضى اللَّه عنه و ارضاه در كتاب (رسائل) جمع آورى و روايت كرده است در بخش نخستين كتاب «المهمات و التتمات» ياد كرده‌ام. در آن كتاب نامه‌اى ديگر از پدرت على ٧ نوشته شده است كه به شيعيان و عزيزان خويش نگاشته است و آن در باره كسانى است كه با حضرت او (ع) مخالف بوده‌اند و به او تقدم جسته بودند. اين نامه در حقيقت خطاب به تست هم آنسان كه نامه‌اى كه ان امام بزرگوار (ع) به پدرت حسن (ع) فرزند خود نوشته گويى آن نامه نيز از سوى آن دو بزرگوار خطاب به تو نگار يافته است.

پس، با ديده منّت پذيرى اين نامه را بنگر.

محمد بن يعقوب در كتاب (رسائل) از «على بن ابراهيم» به اسناد خود گفت: كه امير مؤمنان (ع) پس از باز گشت از نهروان نامه‌اى نگاشت و فرمان داد بر مردم بخوانند. سبب نوشتن نامه اين بود كه عده‌اى در مورد «ابو بكر» و «عمر» و «عثمان» از آن مولاى بزرگوار پرسش كردند. مولا (ع) خشمگين گرديد و فرمود اين پرسشها بى‌حاصل را چه سود؟ بنگريد كه شهر مصر را تصرف كرده‌اند و «معاويه» «ابن خديج» و «محمد بن ابى بكر» را بقتل رسانيده است.