فرمود: «مال را در كار بستان و خانه بايد صرف كرد». اى فرزند بدان كه به خداى عز و جلّ سوگند كه من اين املاك مختصر را باين نيّت خريدارى كردم كه من و اين املاك و بهاى آن همه ملك خداى جل جلاله محسوب مى‌شويم و مقتضاى عقل و نقل هم چنين است كه بنده در قبال مولاى خود صاحب چيزى نيست و هر چه مولاى او به او واگذار كرده باشد ملك مجازى است و مالك حقيقى اوست كه آن املاك را آفريده و باو عطا كرده است. من دانستم كه اگر ملكى با اين نيت خريدارى كنم، هر كس چيزى از آن را خرج و انفاق كند يا از آن مصرف نمايد در ديوان معامله او جل جلاله كارى به حساب مى‌آيد كه در زمان حيات و ممات من مورد رضاى اوست و نزد خداى جل جلاله براى روز مبادا و هنگام نياز ذخيره من است.

بخش ١٤١

و اى فرزند، اى محمد كه آرزومندم خداى تعالى بر آنچه نيازمندى آگاهت فرمايد و توجّهت را به آستان خود بيفزايد- بدان كه من عده‌اى را ديده‌ام كه چنين مى‌پنداشتند كه جدت «محمد ٦» و پدرت «على (ع)» تهيدست بوده‌اند و دستشان از مال دنيا خالى بوده است. علت اين عقيده آنست كه شنيده‌اند آن بزرگواران غذاى خود را به گرسنگان ايثار مى‌كردند و خود گرسنه بسر مى‌بردند و با نهايت زهد و پرهيزگارى مى‌زيستند اين مردم چنين‌