هنگام ديدار او خوب در خاطرش جا مى‌ماند حتى لحظه ديدار را نيز فراموش نمى‌كند. چه رسد به ماه و سال آن ديدار. بنا بر اين، دست كم هنگام نزديك به ملاقات آن بزرگ را هرگز از ياد نمى‌دهد.

اينك از اين سخن چنين نتيجه مى‌گيريم كه چون هيچ كس زمان دريافت معرفت الهى را نمى‌داند، همانا خداى متعال معرفت خود را طورى در دل بندگان خود الهام مى‌كند كه ادراك بشر از درك آن قاصر است. از اين رو بندگانى كه به اين معرفت دست يافته‌اند زمان حصول معرفت الهى حتى زمان نزديك به آن را نمى‌دانند.

بخش ٢٢

اى محمّد اى فرزند كه خداوند با تاييدات جليل و مدارج والاى كمال پشتيبانت باد، بدان كه مقصود از اين سخن آن نيست كه نظر كردن و انديشيدن در جواهر و اعراض راهى به معرفت الهى نمى‌گشايد، بلكه مقصود آنست كه اين راهها منازل خطرناك و راههاى دشوار نوردى است كه رونده آن ايمن نتواند بود كه آن را به سلامت بپيمايد و به قبله مقصود دست يابد.

بخش ٢٣

دوستى داشتم متعلم علم كلام- كه رحمت و رضاى خداى متعال- نصيب او باد- كه غالبا انجمن داشتيم و به گفتگوى علمى مى‌پرداختيم. او راه معرفت را منحصر به نظر بندگان مى‌دانست.

روزى به او گفتم راهنماى شناخت پروردگار منحصر به نحوه ادراك و نظر مردمان نيست بلكه بنا به شناخت راههايى است كه حق‌