پس وقتى بزمانى رسيدى كه خداى جل جلاله، اى فرزند اى محمّد، ترا به كمال عقل مشرف فرمود و بتو چنان اهليتى داد كه با مجالست و گفتگو در ساحت اقدسش جل جلاله سرافراز گردى و به طاعت مقدس حضرتش وارد شوى تاريخ چنان هنگامى را نزد خود بياد دارد و افضل اوقات جشن زندگانى خويش بشمار آر و همه ساله وقتى عمر مباركت به آن تاريخ رسيد خداى را از نو سپاس گوى و به پيشگاه واهب العقل بخشنده خرد كه ترا بشرف دين و دنيا رسانده است صدقات و خدمات تقديم كن.

و آگاه باش كه خواهرت (شرف الاشراف) را اندكى پيش از بلوغ فرا خواندم و چندان كه در خور توان او بود از تشريف رخصتى كه خداى جل جلاله باو عنايت فرموده تا بخدمت حق جل جلاله درآيد از كم و بيش بر او فرو خواندم و آن را در كتاب «البهجه لثمرة المهجه» ياد كرده‌ام.

بخش ١٠٤

اگر به رحمت و عنايتى كه خداى جل جلاله مرا به آن خوگر فرموده است زنده بمانم، روزى را كه تو بشرف تكليف الهى مشرف‌شده‌اى جشن خواهم گرفت، و در آن روز اگر بر حسب سن و سال بالغ شده باشى يك صد و پنجاه دينار يعنى بابت هر سال ده دينار تصدق‌