کشف المحجة یا فانوس (ترجمه کشف المحجة لثمره المهجه) - سید بن طاووس - الصفحة ٤٦ - بخش ٤٧
نمىورزند، به آنان نزديك مىشود و آنان از او دور مىگردند، به آنان مهر مىورزد و آنان بىمهرى نشان مىدهند. امانتها به آنان مىسپارد و آنان به امانت او خيانت مىكنند، با آنان صفا مىكند و آنان بىصفايى كنند، گناهشان را مىپوشاند و آنان پرده درى مىنمايند، كارشان را مىبيند و شرم نمىكنند، تهديدشان مىكند و خوفى ندارند، آنان را طلب مىكند و اجابت او نمىكنند.[١] وقتى دشمن آنان را بخواند دمى در اجابت او درنگ ننمايند، اما از آنان مىخواهد كه او را در دل كه از موهبتهاى اوست، جاى دهند، اما چنين نمىكنند، و اجرت اين سكونت را در آغاز و در حال و آينده به آنان مىبخشد اما نمىپذيرند، از آنان قسمتى از آنچه را كه خود به آنان عطا فرموده است مىطلبد تا براى آنان بيندوزد اما نمىپذيرند. و بر آنان امورى را واجب كرده است كه براى آنان سودمند است اما از آن روى مىپيچند، و نشانههاى وجود خود را در ضمير آنان و در صفحه آفاق به آنان مىنمايد امّا به آن نگاه نمىكنند. و خانهاى به آنان مىدهد كه با كمال صفا آن را آبادان كرده و جاودان باقى است و بر آنست كه به آنجا روند امّا موافقت نمىكنند. اگر جز حقتعالى، يكى از فرزندان آدم چيزى از آنچه دارد به آنان بدهد، بيش از آنچه در درگاه مولاى خود سپاس مىگذارند ازو سپاسگزارى مىكنند، و اگر صاحب اختيار ديارشان بر آنان خشم گيرد چندان كه توانند، آن را جبران مىكنند و در صدد جلب رضاى او بر مىآيند و اگر دوستى با آنان مصاحبت كند، بيش از آنچه در دوستى حق جلّ جلاله و موافقت با او، در مصاحبت
[١] در متن جمله چنين است: و يطلبهم عدوهم فيسارعون ظاهرا در حروفچينى چند كلمه ساقط شده است لذا اين جمله به قرينه ترجمه شده است( م).