مى‌خواست «عمر»، پس از و در مقام خلافت، ماجراى او را كه به تدبير ناصواب دست زده بود پنهان دارد؛ يا منظور او اين بود كه بنا بقول نويسنده كتاب «العقد» در اخبار طرفه خود، پاداش «عمر» را كه در روز سقيفه با او بيعت كرده بود بدهد؛ نيز بخلافت عمر صريحا اظهار نظر كرد با اينكه مى‌دانست عمر در نظر مردم متهم است و هيچ خير و خوبى مردم را نمى‌خواهد زيرا نگذاشت جدت محمد ٦ هنگام وفات نامه‌اى براى مردم بنويسد و از آن طريق از گمراهى امت تا روز شمار جلوگيرى كند. او، به سنگدلى و خشونت و ناهموارى نهاد او آگاه بود و از دشمنى وى با بنى هاشم و پدرت على امير مؤمنان (ع) اطلاع داشت و آن براى كسانى كه تباه شدند يا به گمراهى افتادند و از پيمبرى جدت محمد ٦ كه درود خداى بر او و خاندان پاكش باد به بيراهه رفتند بزرگترين مصيبت بود.

بخش ٩٢

اى محمد اى فرزند كه خداى جل جلاله ترا راهى راه صواب گرداند و به نيكبختى صاحبدلان مشرف فرمايد، بدان كه ماجراى روز «سقيفه» كه «پيمبر ٦» را در بستر مرگ رها كردند و براى چيره‌گى و دست يافتن به امور مسلمانان مشغول نقشه كار شدند و با اهل بينش مشاوره كردند و به نهان در موارد و مصادر بچنان رسوايى‌ها دست زدند و به همه كارها با آن اختصاصها تن در دادند.

بالجمله با آن كارها كه كردند چيزى نمانده بود كه حكم پيمبرى از ميان برود و موجب زوال اساس اسلام گردد، چه، وقتى عرب از اهل سقيفه شنيد كه آنان به كارهاى دنيا سرگرم شده‌اند و حرمت‌