بدون اجازه او باز گشت. علاوه بر اين نافرمانى، در سقيفه نيز فرمان كارها را بدست گرفت. و با نيرنگ رياست آن انجمن را اشغال كرد و با وجود مخالفت انصار با پافشارى و نيرنگ خلافت را بدست آورد. چنان كه «بخارى» و «مسلم» در صحيح خود نوشته‌اند و ديگران نيز قيد كرده‌اند، وعده داد كه اميران را از مهاجران برگزيند و وزيران را از انصار. امّا وقتى به مقصود رسيد و بر كرسى خلافت نشست به وعده وفا نكرد و هيچ يك از انصار را به وزارت برنگزيد و در نظر اهل اعتبار و معرفت رسوا شد و به جهانيان فهماند كه همه كارهاى او حيله‌گرى بوده است. و باين كار اكتفا نكرد و «عمر» را به در خانه پدرت «على (ع)» و مادرت «فاطمه (ع)» فرستاد و عباس و جماعتى از بنى هاشم نيز نزد آنان بودند و ماتمزده به امور مربوط به رحلت جدت «محمد ٦» اشتغال داشتند، او فرمان داد كه بخانه آتش در افكنند تا براى بيعت بيرون آيند. اين مطلب را نويسنده كتاب «العقد» در جزو چهارم كتاب بيان كرده است، نيز گروهى كه در روايت كردن متهم نيستند چنين آورده‌اند كه هيچ كس از پيمبران و اوصياء و پادشاهان يكّه در سنگدلى و ستمگرى، و ملوك كافر كيش پيش از او چنين نكردند كه هر كس را كه در بيعت با آنان درنگ روا دارد همچنين پيروان آنان را به كشتن و زدن تهديد كنند و به آتش بسوزانند. نيز اى فرزند هرگز نشنيده‌ايم كه هيچ يك از پادشاهان يا پيمبران، قومى را از تنگدستى به بى‌نيازى رسانده و از خوارى و بدبختى رهايى بخشيده، و از نيكبختى دو جهان نصيب داده باشند و به نيروى پيمبرى خود شهرهاى ستمگاران را براى آن قوم گشوده باشند آنگاه درگذرند و از پشت خويش دخترى يگانه داشته‌