آن اشتغال ورزيده‌اند و از مطالبى كه در صدر اسلام نبوده و بعدا پيدا شده است چيزهايى آموخته‌اند كه زان پيش نمى‌دانسته‌اند و ما در حالات آنان ديده‌ايم و از آن آگاهى يافته‌ايم كه پس از كسب اطلاعات مزبور هيچ يك از تكاليف شرعى خود را باطل ندانسته‌اند و آن را نقض نكرده‌اند. پس اگر بعد از مطالعه و دريافت اين مطالب به حضرت بارى تعالى معرفت حاصل كرده باشند بر آنان واجب است كه به سبب جهل سابق و سهل انگارى در شناخت آفريده‌گار، تكليف گذشته خود را قضا كنند. زيرا در آن برهه از زمان به حق تعالى معرفت نداشته‌اند پس بايد واجبات را دوباره بجاى آورند اما، چنين چيزى را نه شنيده‌ايم، نه ديده‌ايم.

بخش ٢١

نكته‌اى كه به اين معنى دلالت دارد اينست كه پايه معرفت آلهى از كرم او جل جلاله ناشى مى‌گردد. ترا بايد كه در معرفت الهى و تكميل آن بكوشى و در تقويت آن مجاهدت كنى. از اين رو ارباب معرفت را مى‌بينى كه نمى‌دانند در چه هنگام و در كدام روز يا شب معرفت خداى جل جلاله بر دل آنان فرود آمده است، نه تنها ساعت و روز و شب، كه سال و ماه دريافت اين معرفت والا را نيز نمى‌دانند.

اينك بينديش كه اگر اين معرفت اكتسابى بود و محتاج نظر، همانا عارفان به حق، دست كم، وقت تقريبى آن را مى‌دانستند زيرا به گواهى وجدان و عقل اگر كسى در صدد ديدار با شخص بسيار بزرگى بر آيد كه او را نمى‌شناخته است، بيشك چون از راه كسب آگاهى و نظر و پرسش در مقام شناسايى آن شخص والا بر آمده است ناچار