و اى فرزند اى محمد- كه خداى جل جلاله ترا با سعادت مخصوص خود نيكبخت گرداند و با عنايات كامل خويش تاييد فرمايد- بدان كه من روزى با يكى از مخالفان گفتگو مى‌كردم و از او اميد انصاف داشتم، او را گفتم: مى‌دانى كه وقتى ابو بكر در سقيفه بنى ساعده حضور يافت، عمر در دست راست او قرار داشت و ابو عبيده در دست چپ او، گفت من براى شما يكى ازين دو مرد را برگزيده‌ام و منظورش اين بود كه آن دو مرد براى خلافت ازو و از همه ديگران شايسته‌ترند.

اينك اگر اين سخن، يعنى برگزيدن آن دو و شايسته‌تر بودنشان از وى براى خلافت مسلمانان از روى حقيقت بود و موافق طاعت الهى و رضاى او، جلّ جلاله شمرده مى‌شد، پس بعد از اين سخنان پيش افتادن او براى خلافت بر آنان خيانت به امت بود و خلاف سخنانى كه به صراحت بيان كرده بود و گفته بود كه آن دو براى تحمل دشوارى خلافت تواناتر از اويند. و اگر برگزيدن آن دو حيله‌گرى بود و قبلا در آن خصوص با يك ديگر مشاوره كرده بودند و بنا بود او اين سخنان را بگويد و آنگاه آن دو بگويند ما ترا برمى‌گزينيم، يا اگر اين سخن را بدون تبانى و حيله‌گرى گفت حالى كه مى‌دانست خود براى خلافت شايسته‌تر از آنانست و براى اداره امت صالحتر، همانا با مسلمانان تزوير كرد و به پروردگار جهانيان و