دو نامى كه جمع شوند و جمع كنند و فقط هنگامى تاثير بخشند كه با يك ديگر باشند. وقتى نامشان برده شود فقط به اعتبار لفظ از يك ديگر جدايند حال آنكه مصداق و مفهوم آن دو يكى است.

كمال هر يك به كمال آن ديگرى وابسته است. پيرامون آن، ستارگان (تعبير و تفسير) قرار دارند و بر بالاى آنها ستارگانى ديگر، تا حريم كتاب را نگهبانى كنند و از خوان گسترده نعمتش سود جويند، در قرآن تبيان و حدود و اركان و مواضع مقادير و وزن ميزان آن، يعنى ميزان عدل و حكم قاطع، وجود دارد.

همانا كه نگهبانان دين تفاوت ميان شك و يقين را آشكار كرده‌اند. و حق را آورده‌اند و بنياد اسلام را بنا كرده‌اند و اساس و اركان آن را پى ريخته‌اند و براى اين كار نشانه‌ها و قرينه‌ها آورده‌اند كه كفايت خواه را بس باشد و شفاجوى را شفا بخشد، حريم آن را حفظ كنند و از خوان گسترده نعمتش سود جويند و آنچه را كه محترم شمرده است محترم شمارند، و چشمه‌هاى دانش آن را گسترش دهند و اين كار را به سبب مهرى كه به خدا دارند و به سبب صدق و طاعت به درگاه او و بزرگداشت فرمان حقتعالى و براى ياد كردن او هر جا كه شايسته باشد، كنند. همگامى آنان از سر محبت است و كاش خويش را با خوى نيكو سامان بخشند و جام رويّه به يك ديگر بپيمايند و با خوشرويى و خوشباش با يك ديگر برخورد و ديدار كنند و استوارى دانشمندان دين و اوصيا سر روى و ريا نيست و در ميانشان اثرى از غيبت وجود ندارد.