اى فرزند شايد در اين حديث مراد از متكلم آن كس باشد كه خلاف رضاى خداى تعالى را از كلام و علم خود جويد، يا آن كس كه در طلب علم و كلام از فرائض و واجبات الهى دور افتاده باشد و من خود كسانى از منتسبان به علم كلام را ديده‌ام كه اين علم در مسايل مهم اسلامى شك و شبهه در ضميرشان باقى گذاشته است.

بخش ٣٠

از جمله نكته‌هايى كه شاهد صحت روايتى است كه از اشتغال به علم كلام و شبهه‌هايى كه در آنست نهى نموده و زينهار داده اينست كه (قطب الدين راوندى سعد بن هبة اللَّه رحمه اللَّه) كه عالم به بسيارى از علم‌ها بوده است رساله‌اى تصنيف كرده كه نزد من موجود است و در آن اختلافهاى موجود ميان شيخ مفيد و سيد مرتضى را كه حدود نود و پنج مسأله در علم اصول است گرد آورده است، حال آنكه آن دو بزرگوار، بخصوص شيخ مفيد از بزرگان روزگار خويش بوده است.

در پايان رساله مزبور چنين آورده است كه «اگر همه مسائلى را كه در آن اختلاف كرده‌اند استيفا كنيم، هر آينه كتاب به تفصيل گرايد»، و اين امر، خود دليل آنست كه علم كلام براى معرفت رب الارباب راهى دور است.