بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ* از بنده خدا على امير مؤمنان، به مؤمنان و مسلمانان از شيعيان خود. خداوند تعالى فرمايد: وَ إِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْراهِيمَ‌. (محمد) ٦ از شيعيان «ابراهيم» است و شما از شيعيان (محمد) ٦. كلمه (ابراهيم) نامى است كه خداى تعالى در كتاب خود آن را نامى و شريف قرار داده است و شيعه نامى است غير مختص و امرى غير مبتدع كلمه‌اى نيست كه به گروهى ويژه اطلاق شود و سابقه نداشته باشد.

سلام بر شما باد و خداوند است كه دوستان خود را از عذاب خواركننده به سلامت مى‌رهاند و به عدل خود بر آنان فرمان مى‌راند.

اى قوم عرب، خداى تعالى (محمد) ٦ را به نبوت برانگيخت در حالى كه شما در بدترين حال مى‌زيستيد. بعضى از شما سگان خود را تربيت مى‌كردند اما فرزندان خود را مى‌كشتند و به تاراجگرى و غارت ديگران سرگرم بودند و در بازگشت از چپاول مى‌ديدند ديگران اموالشان را به غارت برده‌اند.

شما بتهاى گمراه‌كننده را مى‌پرستيديد، خوراك شما خشن و ناگوار بود، و آبهاى بويناك و دگرگون شده مى‌آشاميديد. خون يك ديگر را مى‌ريختيد و يك ديگر را به اسارت مى‌گرفتيد. خداوند تعالى قريش را به سه آيه قرآن مجيد تخصيص داده است و عرب را به يك آيه.

اما آياتى كه در باره قريش فرموده است: نخست اين قول خداى تعالى است كه مى‌فرمايد: