است: وَ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً وَ كُنْتُمْ عَلى‌ شَفا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْها كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آياتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ‌ (آل عمران آيه ٩٩) نعمت خداى را كه بشما عنايت فرموده است ياد آوريد دشمنان يك ديگر بوديد و دلهاى شما را بهم پيوست. پس بسبب نعمت او برادر يك ديگر شديد و بر لب گودالى از آتش قرار داشتيد و شما را از آن رهانيد. خداى اين چنين نشانه‌هاى خود را براى شما روشن مى‌گرداند شايد راه يابيد) پس چه نعمت بزرگى بود اگر دست از آن نمى‌كشيدند و به سوى ديگرى نمى‌رفتند، و چه مصيبت عظيمى اگر بآن ايمان نمى‌آوردند و از آن روى بر مى‌گرداندند. پيمبر خداى تعالى صلى اللَّه عليه و آله در گذشت و آنچه براى ابلاغ آن آمده بود به آگاهى مردم رسانيد و چه مصيبت دهشتناكى بود كه خصوصا به نزديكان او رسيد و عموما به مؤمنان. مصيبتى كه بمانند آن دچار نشده بودند وزين پس نيز هرگز چنان بدبختى را نخواهند ديد. آن رسول بزرگوار ازين جهان رفت و كتاب خدا و اهل بيت خود را بر جاى گذاشت، و آنها دو پيشوايند كه اختلافى ميانشان نيست، دو برادرند كه با يك ديگر دشمنى ندارند و دو متفقند جدايى ناپذير.

خداوند «محمّد» ٦ را قبض روح فرمود حال آنكه از اين پيراهن كه به تن دارم باو نزديكتر بودم و بر خاطرم نمى‌گذشت و در انديشه‌ام صورت نمى‌بست كه مردم جز بمن به كسى ديگر روى آورند پس وقتى در تفويض ولايت به من درنگ كردند كوشيدند تا