(- عهد نامه مولانا على بن ابى طالب امير المؤمنين صلوات اللَّه.) در اينجا بر دلم گذشت كه با آوردن عهد نامه پدرت امير المؤمنين ٧ كه فرمانرواى اقليم سخن و قلم است و بفرزند گرامى خود نوشته است، نيز نامه‌اى را كه به رسالت وى به شيعيان خود مرقوم داشته است و كسانى را كه پيش از حضرتش بوده‌اند ياد فرموده است و بنامه آن بزرگوار در ياد پيشوايان از فرزندان خود كه درود خدا بر آنان باد نگاشته است اين كتاب را زينت پايان بخشم و آن بهتر كه نامه آن بزرگوار را بفرزندش (ع) از طريق مخالف و مؤالف نقل كنم كه جامع سعادت دو جهانست:

پس گويم كه «ابو احمد حسن بن عبد اللَّه بن سعيد عسكرى» در جزء نخستين كتاب (الزواجر و المواعظ) در نسخه‌اى بتاريخ ذى القعده سال چهار صد و هفتاد و سه گويد كه وصيت امير مؤمنان على بن ابى طالب (ع) بفرزند خويش از آن سخنانست كه اگر سخن حكمتى را بآب زر بايد نوشت همانا اين سخنانست. جماعتى اين وصيتنامه را براى من روايت كرده‌اند.

منجمله «على بن حسين بن اسماعيل» از «حسن بن ابى عثمان الادمى» و او از «ابو حاتم المكتب يحيى بن حاتم بن عكرمه» و او از «يوسف بن يعقوب» در انطاكيه از يكى از اهل علم روايت كرده است كه چون حضرت مولاى ما امير مؤمنان على (ع) از