اين اختلاف و نقصان كجا، و دينى كه پيمبر اكرم آن را به تصريح قرآن دين كامل توصيف فرمود كجا؟ پس اگر مسلمانان رسوايى به بار نمى‌آوردند، با دلايل و برهان مخالفت نمى‌ورزيد و با غلط و بهتان با آيندگان خود روبرو نمى‌شدند اين اختلاف‌ها و نقصان‌ها پديد نمى‌آمد.

اى فرزند، اى محمّد اين آيه روزى فرود آمد و رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و سلّم آن را در مورد پدرت على بن ابى طالب صلوات اللَّه عليه و آله در روز غدير خم به نص بيان فرمود به روايت همه مسلمانان اهل فضل گفته شده است كه به نص عام اعلام شد امّا متعصبان آن روز را پنهان مى‌كنند و شايسته چنان بود كه جمهور عارفان تاريخ آن را بدانند و آن جشنى بزرگ و روشن است چه، گوياى آنست كه خداى جل جلاله در آن روز دين را كامل كرد و نعمت را تمام فرمود. و اسلام را دين ما قرار داد.

و من در كتاب (طرايف) از صحاح آنها نقل كرده‌ام كه عده‌اى از يهوديان گفته‌اند اگر چنين جشنى در تورات آمده بود همانا كه ما آن را جشن بزرگ دين خود مى‌شمرديم.

و از دلايل ياد شده آنكه اى فرزند اى محمد، كه خدا ترا با پوشش زره‌هاى استوار با عنايات كافى خود نگاه دارد، شايسته چنان بود كه اهل اسلام همه بر اين اعتقاد باشند و بدانند كه نياى تو محمد ٦ امّت را به جانشين خود سپرد، اما نام او را بر زبان نياورد، چه اين مقام مناسب صفات كمالى و معلوم او بود چندان كه هيچ طعن و نقصى در آن صفات راه نداشت. پس، چگونه است كه كار تعصّب به آنجا كشيد كه نصوص وصيت به امامت را كه از