جهان رخت كشيد، امامى را كه جانشين حضرتش گردد صريحا معلوم نكرده بود. دليل كذب گفتار اين گروه اين است كه همه به اجماع و تواتر شاهدند كه رسول بزرگوار به نص صريح فرمود كه امامان از قريش مى‌باشند نه از ديگر قبايل.

آنان كه باب اين سخن گشوده‌اند در حقيقت گفتار خويشتن را ردّ كرده‌اند و خلاف گفته خود سخن گفته‌اند و نص پيمبر اكرم ٦ را كه امام معلوم را از قبيله خود معين فرموده است، و با اجماع و تواتر شهادت داده‌اند كه پيمبر ٦ فرمود امامان از قريشند و اين سخن نصّ صريح آن بزرگوار است در تعيين امام و دنباله آن نصّ آن است كه امام از قبيله قريش است نه از ديگر قبايل.

بخش ٦٣

ازين قوم، اين گفتار عجبى نيست. قومى كه اختلاف و ديوانگى و نادانيشان به آنجا رسيد كه به تواتر بى‌هيچ اختلاف دانستند كه همه اهل مدينه از صحابه و تابعين و صالحان و ديگر مسلمانان كه در مدينه حضور داشتند اجماع كردند كه ريختن خون عثمان حلال است و بايد به كشتن او دست زد و غسل دادن و نماز گزاردن بر مرده او و به خاك سپردن او جايز نيست. با اين حال او را كشتند و سه روز لاشه وى بر خاك افتاده بود و هيچ كس از آنان براى دفن او اقدام نكرد تا بعضى از بنى اميه پنهان از صحابه و تابعين و صالحين، او را به خاك سپردند، آنگاه پس از اجتماع مردم و تواتر بر بيزارى جستن از عثمان و خارج دانستن او از حكم اسلام و ايمان، عمل اصحاب و اهل مدينه و هر كس از مسلمانان را كه حضور داشتند ناروا دانستند و به آنان طعن زدند و آنان را در شهر رسوا