توانستند به سوى او تير طعن روانه ساختند و به ملامت آن رسول معظم ٦ پرداختند و هنگام رحلت چون خواست براى مردم منشورى نويسد، و عهدنامه‌اى تنظيم فرمايد تا امت هرگز گمراه نشود، عمر نگذاشت و مخالفت كرد تا جايى كه جمله (انّه ليهجر) بر زبان راند و در اوراق بعد در باره آن سخن خواهم گفت. معناى اين كلمه نزد اهل لغت «هذيان» و «ياوه گويى» است. خلاصه آنكه عمر در آن لحظه مانع آن شد كه جدّت محمّد وصيتنامه‌اى بنويسد تا مانع هلاكت اهل اسلام باشد. نگذاشت و بسيارى از اسلاميان از همان ايام گمراه و تباه شدند.

بخش ٨٨

و اى فرزند اى محمد- كه خداوند جل جلاله در دنيا و دين عزيزت گرداناد، و مشمول اين فرموده خويش قرارت دهاد:

وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ‌ (سوره واقعه آيه ٦٣) عزت مر خداى راست و فرستاده او را و گرويده‌گان را.

بدان كه ابو بكر و عمر دست به دو كار بزرگ زدند كه پايه همه فسادها و تباهى‌هايى شد كه تاكنون در جهان اسلام روى داده است و تا رستاخيز همچنان روى خواهد داد.

يكى از آن دو، هنگام زندگانى رسول بزرگوار ٦ بود و آن ديگرى پس از رحلت آن گرامى ٦ و اين دو عمل جز ديگر كارهاى آنهاست كه مايه گمراهى و هلاك بسيارى از مردمان شد.

اما قسمت نخستين: (بخارى و مسلم) در دو صحيح خود، و ديگر راويان كه به صدق و امانت معروفند بدون اختلاف، همه‌