را به صورت كتابى براى فرزندانم «على» و «محمّد»، و براى هر يك از دوستانم كه اميدوارم از آن بهره گيرند بنويسم. پس تا دريابم كه اين انديشه از واردات قلبى الهى است يا نه، دست به استخاره زدم و چنين دريافتم كه اين انديشه موافق با الطاف خداوندى است.

بخش ١٠

و در تاريخ پيمبران و جانشينان ايشان وصيتنامه‌ها ديده بودم كه خطاب به كسانى كه نزدشان گرامى بوده‌اند- كه درود خداى و سلام او بر همه آنان باد- نوشته‌اند، و من آنها را در نوشته‌هاى خود روايت كرده‌ام؛ نيز ديده بودم كه (محمد) ٦ سرور اعظم ما و رسول اكرم الهى، به نياى معظم و مولاى مكرم ما «على» (ع)- كه درود خدا بر آنان و خاندانشان باد- وصيتنامه‌اى نگاشته است و هر يك از آن دو بزرگوار نيز به جماعتى كه نزدشان عزيز بوده‌اند وصيتها نوشته‌اند و مولاى ما (على) (ع)، صلوات اللَّه عليه به فرزند عزيز خود ٧ و به شيعيان و خاصان خود وصيتنامه‌ها نوشته است كه مشهور است.

نيز ديدم كه در ايام بعد از آنان جماعتى از دانشمندان به فرزندان خود رسالاتى در وصيت قلمى كرده‌اند و آنان را به مقاصد خود در زندگانى رهنمونى نموده‌اند. منجمله «محمد بن احمد صفوانى»، «و على بن الحسين بن بابويه» و «محمد بن محمّد بن نعمان» كه خداوند آنان را به كسوت رحمت و رضاى خود بپوشاند.

همچنين مصنّف كتاب «الوسيله الى نيل الفضيله» كه كتابى است نيكو و نويسنده رحمة اللَّه عليه در آن كتاب به اين معنى اشارت فرموده‌