و از آنچه بآن وظيفه ندارى سخن مران و راهى كه از كجى آن بيمناكى مپوى كه باز ايستادن از بيم سرگردانى بهتر كه فرو افتادن در ورطه ترس و تباهى. به نيكى فرمان ده تا از نيكان باشى، مردمان را با دست و زبان از كار نكوهيده باز دار و بكوش تا از زشتكاران جدا مانى. در راه خداى آنسان كه سزاوار اوست پيكار جوى. از سرزنش مردمان باك مدار و بهيچ حال در راه حق از غرقه شدن در سختيها مينديش، دانش دين آموز و در ناگواريها خود را به شكيبايى خوگر ساز، چه نيكو خويى است شكيبايى در راه حق.

كار خويش همه به كردگار رها كن و در هر مهمى خود را بخداى بسپار كه پناهگاهى است بس استوار و نگهبانى بس توانا و مدافعى شكست ناپذير؛ در دعا و خواهش از پروردگار اخلاص ورز كه بخشش و محرومى بدست اوست؛ در طلب خير و عافيت از خداى، پافشارى كن؛ پند من نيك درياب و جانب آن فرو مگذار و از آن روى مگردان كه بهترين سخن آنست كه سودى بخشد؛ بدان كه در دانشى كه سودى نباشد خيرى نيست و علمى كه به حقيقت روى ندارد و بحق راه ننمايد آموختن آن را فايدتى نه.

هان اى پسر چون ديدم روزهاى زندگيم بالا گرفته و سستى تن فزونى يافته است به وصيت تو شتافتم از آن پيش كه مرگ تاختن آورد و زبان از گفتن سخن دل باز ماند و انديشه همچون كالبد بفرسايد يا برخى از چيرگيهاى هوس و خواهشهاى نفسانى و فريبندگيهاى دنيا بر دل تو از من پيشى گيرد و تو همچون شترى رمنده و سركش رام نگردى، ناچار پاره‌اى از پندهاى خويش بر تو فرو خواندم. چه، دل نوجوانان همانند زمينى است كه تخمى در آن‌