کشف المحجة یا فانوس (ترجمه کشف المحجة لثمره المهجه)
(١)
مقدمه مؤلف
١ ص
(٢)
بخش 1 سلامت گذشتگان
٣ ص
(٣)
بخش 2
٣ ص
(٤)
بخش 3
٤ ص
(٥)
بخش 4
٤ ص
(٦)
بخش 5
٤ ص
(٧)
بخش 6
٥ ص
(٨)
بخش 7
٥ ص
(٩)
بخش 8
٥ ص
(١٠)
بخش 9
٦ ص
(١١)
بخش 10
٧ ص
(١٢)
بخش 11
٨ ص
(١٣)
بخش 12
٩ ص
(١٤)
بخش 13
٩ ص
(١٥)
بخش 14
١٠ ص
(١٦)
بخش 15 در شناخت خداى تعالى
١٠ ص
(١٧)
بخش 16
١٣ ص
(١٨)
بخش 17
١٤ ص
(١٩)
بخش 18
١٦ ص
(٢٠)
بخش 19
١٧ ص
(٢١)
بخش 20
١٧ ص
(٢٢)
بخش 21
١٨ ص
(٢٣)
بخش 22
١٩ ص
(٢٤)
بخش 23
١٩ ص
(٢٥)
بخش 24
٢١ ص
(٢٦)
بخش 25
٢٣ ص
(٢٧)
بخش 26
٢٥ ص
(٢٨)
بخش 27
٢٧ ص
(٢٩)
بخش 28
٢٨ ص
(٣٠)
بخش 29
٢٩ ص
(٣١)
بخش 30
٢٩ ص
(٣٢)
بخش 31
٣٠ ص
(٣٣)
بخش 32
٣١ ص
(٣٤)
بخش 33
٣٢ ص
(٣٥)
بخش 34
٣٢ ص
(٣٦)
بخش 35
٣٣ ص
(٣٧)
بخش 36
٣٤ ص
(٣٨)
بخش 37
٣٤ ص
(٣٩)
بخش 38
٣٥ ص
(٤٠)
بخش 39
٣٧ ص
(٤١)
بخش 40
٣٧ ص
(٤٢)
بخش 41
٤٠ ص
(٤٣)
بخش 42
٤١ ص
(٤٤)
بخش 43
٤١ ص
(٤٥)
بخش 44
٤١ ص
(٤٦)
بخش 45
٤٢ ص
(٤٧)
بخش 46
٤٤ ص
(٤٨)
بخش 47
٤٥ ص
(٤٩)
بخش 48
٤٨ ص
(٥٠)
بخش 49
٤٨ ص
(٥١)
بخش 50 در پيمبرى
٥١ ص
(٥٢)
بخش 51
٥١ ص
(٥٣)
بخش 52
٥٣ ص
(٥٤)
بخش 53
٥٤ ص
(٥٥)
بخش 54
٥٤ ص
(٥٦)
بخش 55
٥٦ ص
(٥٧)
بخش 56
٥٧ ص
(٥٨)
بخش 57
٥٧ ص
(٥٩)
بخش 58
٥٧ ص
(٦٠)
بخش 59
٥٨ ص
(٦١)
بخش 60
٦٧ ص
(٦٢)
بخش 61
٦٧ ص
(٦٣)
بخش 62
٦٨ ص
(٦٤)
بخش 63
٦٩ ص
(٦٥)
بخش 64
٧٠ ص
(٦٦)
بخش 65
٧١ ص
(٦٧)
بخش 66
٧٢ ص
(٦٨)
بخش 67
٧٣ ص
(٦٩)
بخش 68
٧٤ ص
(٧٠)
بخش 69
٧٥ ص
(٧١)
بخش 70
٧٥ ص
(٧٢)
بخش 71
٧٦ ص
(٧٣)
بخش 72
٧٦ ص
(٧٤)
بخش 73
٧٧ ص
(٧٥)
بخش 74 در امامت
٧٨ ص
(٧٦)
بخش 75
٧٨ ص
(٧٧)
بخش 76
٧٩ ص
(٧٨)
بخش 77 در امامت امام عصر (ع)
٨١ ص
(٧٩)
بخش 78
٨٢ ص
(٨٠)
بخش 79
٨٢ ص
(٨١)
بخش 80
٨٦ ص
(٨٢)
بخش 81
٨٧ ص
(٨٣)
بخش 82
٩٠ ص
(٨٤)
بخش 83
٩٠ ص
(٨٥)
بخش 84
٩١ ص
(٨٦)
بخش 85
٩٢ ص
(٨٧)
بخش 86
٩٣ ص
(٨٨)
بخش 87
٩٤ ص
(٨٩)
بخش 88
٩٧ ص
(٩٠)
بخش 89
٩٨ ص
(٩١)
بخش 90
٩٩ ص
(٩٢)
بخش 91
١٠٠ ص
(٩٣)
بخش 92
١٠٣ ص
(٩٤)
بخش 93
١٠٧ ص
(٩٥)
بخش 94
١١٠ ص
(٩٦)
بخش 95
١١١ ص
(٩٧)
بخش 96
١١١ ص
(٩٨)
بخش 97
١١٣ ص
(٩٩)
بخش 98
١١٤ ص
(١٠٠)
بخش 99
١٢٢ ص
(١٠١)
بخش 100
١٢٣ ص
(١٠٢)
بخش 101
١٢٤ ص
(١٠٣)
بخش 102
١٢٨ ص
(١٠٤)
بخش 103
١٣٢ ص
(١٠٥)
بخش 104
١٣٢ ص
(١٠٦)
بخش 105
١٣٤ ص
(١٠٧)
بخش 106
١٣٥ ص
(١٠٨)
بخش 107
١٣٦ ص
(١٠٩)
بخش 108
١٣٧ ص
(١١٠)
بخش 109
١٣٧ ص
(١١١)
بخش 110
١٣٨ ص
(١١٢)
بخش 111
١٤٠ ص
(١١٣)
بخش 112
١٤٢ ص
(١١٤)
بخش 113
١٤٤ ص
(١١٥)
بخش 114
١٤٦ ص
(١١٦)
بخش 115
١٤٨ ص
(١١٧)
بخش 116
١٥٠ ص
(١١٨)
بخش 117
١٥١ ص
(١١٩)
بخش 118
١٥٤ ص
(١٢٠)
بخش 119
١٥٥ ص
(١٢١)
بخش 120
١٥٦ ص
(١٢٢)
بخش 121
١٦٢ ص
(١٢٣)
بخش 122
١٦٤ ص
(١٢٤)
بخش 123
١٦٤ ص
(١٢٥)
بخش 124
١٦٦ ص
(١٢٦)
بخش 125
١٦٦ ص
(١٢٧)
بخش 126
١٧٠ ص
(١٢٨)
بخش 127
١٧٠ ص
(١٢٩)
بخش 128
١٧١ ص
(١٣٠)
بخش 129
١٧٣ ص
(١٣١)
بخش 130
١٧٤ ص
(١٣٢)
بخش 131
١٧٥ ص
(١٣٣)
بخش 132
١٧٧ ص
(١٣٤)
بخش 133
١٧٩ ص
(١٣٥)
بخش 134
١٨٠ ص
(١٣٦)
بخش 135
١٨٢ ص
(١٣٧)
بخش 136
١٨٣ ص
(١٣٨)
بخش 137
١٨٤ ص
(١٣٩)
بخش 138
١٨٥ ص
(١٤٠)
بخش 139
١٨٦ ص
(١٤١)
بخش 140
١٨٧ ص
(١٤٢)
بخش 141
١٨٨ ص
(١٤٣)
بخش 142
١٩٢ ص
(١٤٤)
بخش 143
١٩٤ ص
(١٤٥)
شرح كتابهاى موجود نزد مؤلّف
١٩٦ ص
(١٤٦)
كتابهاى مؤلّف قدّس سرّه
٢٠٩ ص
(١٤٧)
بخش 144 نماز
٢١٢ ص
(١٤٨)
بخش 145 زكاة
٢١٤ ص
(١٤٩)
بخش 146 روزه
٢١٧ ص
(١٥٠)
بخش 147 حج
٢١٩ ص
(١٥١)
بخش 148 جهاد
٢٢١ ص
(١٥٢)
بخش 149 تقاضاى سيد بن طاوس از خليفه براى گفتگو با تاتار
٢٢٣ ص
(١٥٣)
بخش 150 در باره امام عصر ع
٢٢٦ ص
(١٥٤)
سيد بن طاوس فرزند را بامام عصر (ع) مى سپارد
٢٣٠ ص
(١٥٥)
وصول پاسخ امام عصر
٢٣٣ ص
(١٥٦)
بخش 151
٢٣٤ ص
(١٥٧)
بخش 152
٢٣٥ ص
(١٥٨)
بخش 153
٢٣٦ ص
(١٥٩)
سادات حسينى كه قيام كردند منكر امامان نبوده اند
٢٣٨ ص
(١٦٠)
بخش 154 عهد نامه امير المؤمنين ع
٢٤٠ ص
(١٦١)
بيان مرگ
٢٥٣ ص
(١٦٢)
توفيق طلب
٢٥٤ ص
(١٦٣)
پندهاى گوناگون
٢٥٥ ص
(١٦٤)
بخش 155 نامه امير المؤمنين ع به شيعيان
٢٥٩ ص
(١٦٥)
بخش 156 نامه امير المؤمنين ع در ذكر امامان
٢٨٧ ص
(١٦٦)
بخش 157
٢٩٤ ص
(١٦٧)
بخش 158
٢٩٥ ص
(١٦٨)
بخش 159 رفع اشكال از كلام امير مؤمنان ع
٢٩٦ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص

کشف المحجة یا فانوس (ترجمه کشف المحجة لثمره المهجه) - سید بن طاووس - الصفحة ١٦٠ - بخش ١٢٠

نزديك شويد و روى آوريد. گرفتارى ديگر كه معاشر مردم به آن دچار مى‌گردد اينست كه اگر معاشران به قول يا فعل از روى دشمنى يا از سر نادانى حرمت او را پاس ندارند، چنان كه قبلا اشاره كردم، خشم او از چنين ماجرا بيش از خشمى خواهد بود كه از مخالفت اشخاص با خداى تعالى جل جلاله و فرستاده او عارض او مى‌شود و بيش از خشمى است كه از هتك حرمت به شخص او روى مى‌دهد.

شخص بايد كه در خشم و رضاى خاطر خود عدل را مراعات كند تا از آسيب حساب و سؤال حق تعالى ايمنى يابد.

و ديگر از گرفتاريهاى مخالطت آنست كه تكليف انسان چنين است كه وقتى مردم به او روى مى‌آورند و ثناى او مى‌گويند او از روى آوردن و ثنا گويى مردم فريفته و مشغول نگردد. و اگر مردم به او احسانى كردند، بيش از احسان خداى تعالى باو يا به اندازه احسان او، به احسان مردم توجه نكند و به آن دل نبازد و از احسان هر احسان‌كننده در طول احسان او به شكر احسان خداى تعالى پردازد.

و شغل شاغل او احسانهاى فعلى و آينده خداى جل جلاله باشد چه اگر احسان‌كننده‌اى نيز باحسان خود ادامه دهد مدت آن بسى اندك خواهد بود. ديگر از ابتلائات مخالطت با مردم كه به صورت عادت و شيوه زندگانى در آمده است كبر و خويهاى ناپسند است.

من ديده‌ام كه ابتلا به معاشرت عبادات را هم به فساد كشانيده است به طورى كه ديدار بيشتر برادران دينى وابسته به سودجويى دنيائى يا رفع خطر مادى مى‌گردد و معاشرتها از نيات مرض آلود كمتر به سلامت رسته است و احوالپرسى از بيماران بر