اى فرزند نازنين، بسى بياد مرگ باش و بياد ناگهان تاختن آن و بياد آنچه پس از مرگ بآن در مى‌رسى تا چون بر تو درآيد، با همه نيرو آماده باشى و چنان كه بايد آماده و كمر بسته، نه كه ناگهان فرا رسد و بر تو چيره گردد. مبادا كه از آرامش و دلبستگى اهل دنيا به دنيا و از ددمنشى آنان به يك ديگر در برابر مردار اين جهان فريفته گردى كه خداى ترا بر فريب دنيا آگاه گردانيده و دنيا نيز حال فناى خويش بر تو فرو خوانده و ناسازيهاى خود بر تو آشكار ساخته است. دنيا پرستان سگانى خروشانند و درندگانى با شره جوشان.

گروهى بر گروهى بى‌موجبى زوزه خشم آلود مى‌كشند و توانمندان ناتوانان را در هم مى‌شكنند، و بزرگان بر خردان چيره‌گى مى‌كنند و دسته‌اى چون شترانى دربند، و دسته‌اى ديگر رها با خردى گمراه رهسپار راه بى‌نشان بسان شترانى چالاك و بى‌مهار در سنگلاخى آواره. نه چوبانى كه از بيراهه بازشان دارد، نه چراننده‌اى كه به چراشان گمارد، دنيا در كوره راه رهنوردشان ساخته و چشمشان را از نور رستگارى پوشانيده است.

از اين رو در شوريدگيهاى اين جهان سر گشته‌اند و در نعمتهاى آن غرفه. دنيا آنان را ببازى گرفته و شيفته خود ساخته و با آنان به لعبت بازى پرداخته است، و آن لعبتگان نيز دنيا را بازيچه خود ساخته‌اند و فراى دنيا همه چيز را از ياد سترده.