گواهى دهد سخن او مقبول نيفتد. اما اگر آن شخص عليه كسى كه در پايه نخستين عدالت است گواهى دهد گواهى او مقبول است «بخارى» و «مسلم» به امامت اين قوم عقيده دارند پس شهادت آنها شهادتى است بنا به عقيده خودشان يعنى در حقيقت شهادت به صحت عقيده خود داده‌اند و اين شهادت به رياست و منزلت آنان يارى مى‌كند يعنى در اين مسأله ذى نفع مى‌باشند.

آنگاه گفت: بخدا سوگند كه من با حقيقت دشمنى ندارم و ميان ما خصومتى نيست اين امر كه گفتى امرى آشكارست و در آن ترديدى نيست و من از اين اعتقاد كه داشتم به درگاه خداى تعالى توبه مى‌كنم.

وقتى از انجام آيين توبه فارغ شد، ناگهان مردى از پشت سر من سر بر دستهاى من گذاشت و بر آن بوسه زد و گريست. او را گفتم تو كيستى گفت با نام من چكار دارى؟ پس باو مشغول شدم و گفتم اينك تو يار عزيز من يا صاحب حق منى پس چگونه شايسته است كه يار عزيز را كه صاحب حقى بر منست نشناسم و به اداى وظيفه اين سمت و اين حق بر نيايم اما باز هم از معرفى نام خويش خود دارى كرد. آنگاه هويّت او را از آن فقيه پرسيدم كه از فرقه مستنصريّه بود. او گفت اين شخص فلان فرزند فلان از فقيهان نظاميه است و اينك نام او را در خاطر ندارم.

بخش ٩٩

اى فرزند اى محمد كه خداى جل جلاله ترا بسبب صلاح نياكانت نگاه دارد و زندگانيت را دراز فرمايد. روزى نقيبى مردى‌