پس در پزشكى كالبد زان پيش كه بيمارى بدن را به پزشكان برى به كسى اعتماد كن كه به امر باطن عالم است و كمبودهاى تن را كه بوجود مى‌آيد مى‌داند و كار خود همه را به حضرت او باز گذار و به او توكّل داشته باش و ملك او را به او تسليم كن.

آنگاه مى‌يابى كه او پزشك دواها و دردهاست و ترا از پزشكى مردم بى‌نياز مى‌گرداند و براى بهبود بيماريها آن كن كه از تربت پاك شريف حسينى (ع) و دعاهاى منيف، و تعويذهاى معتبر كه از عترت پاك روايت شده است ديده‌ايم؛ و اگر به پزشك نيازت افتاد از راه استخاره با خداى جل جلاله مشورت كن و بر حسب آن مشورت، چنان كه در كتاب (فتح الابواب) گفته‌ام دارويى را كه مى دهند بكار بر. زيرا اوست جلّ جلاله كه درجه و مدت بيمارى را و داروى لازم را مى‌داند.

پزشك به ظاهر حكم مى‌كند و به نهانى‌ها وقوفيش نيست و نمى‌داند كه مرز بيمارى تا كجاست و مقدار ضرورى دارو چيست و مدت و طول بيمارى چه اندازه است، بلكه از روى حدس و گمان به درمان مى‌پردازد و بسا مردم را كه به گمان غلط كشته‌اند.

بسيار بيمار ديده‌ايم كه در اثر اشتباه در مقدار دارو، جان سپرده است و بسيار كه در اثر تشخيص خطا بيمارى به درازا كشيده است و بيمار اگر هم به صورت زنده مانده بمعنى مرده است.

آرى كالبد بشر و موارد نياز آن، همه ملك خداوند است جل جلاله، و حيات و بقاى آن براى او و براى طاعت و خدمت و تقرّب جستن به اوست جل جلاله، و امانتى است به دست بنده او