آنگاه اى فرزند كه خداوند به آنچه از مهر خود اراده فرمايد ترا به آن ياد فرمايد و به فضل مكارم خويش عارفت گرداند بياد آور كه چگونه آبى را كه به آن نيازمندى از چشمه سارها و از زير زمين‌ها روان مى‌سازد و به قدرت خود دل سنگها را مى‌شكافد در دل آن تخته سنگهاى سخت كه نيروى جهانيان از شكافتن آن ناتوانست آب وجود دارد آنگاه بينديش كه چگونه از ابرها كه بين آسمان و زمين در قبضه قدرت او قرار دارد آب فرو مى‌ريزد و ابرها را مانند غربال مى‌آفريند و آب قطره قطره از آن بالا به آسانى و روانى مى‌بارد و اگر آب را از ابر مانند آب درياها و رود بارها روان مى‌ساخت بنى آدم را هلاك مى‌گردانيد و آنچه را از گياه و درخت براى آنان آفريده بود ويران مى‌ساخت و هر بنا كه در ديارها بر پا شده بود ويران مى‌ساخت و بنگر كه چگونه در هنگام معين چنان كه محل نياز است مى‌باراند و آن را هميشه براى عزيز و ذليل يكسان قرار داده است، چه، مى‌داند كه آن براى همه از مهمترين ضروريات است و اگر به رايگان در دسترس همه نباشد ملوك ستمگار از استفاده كسانى كه به آن نيازمندند جلوگيرى مى‌كنند و هر كس كسى را كه با او دشمن است از سود بردن از آن باز مى‌دارد و تدبير جهان فاسد مى‌گردد و كسى كه به زور از استفاده از آن ممنوع مى‌شد به هلاكت مى‌رسيد.

پس هنگامى كه آب مى‌آشامى نكته‌هايى را كه از رحمت و مهر سرورت ياد كردم به خاطر بگذران و منّت عظيم او را بشناس و در