و اى محمّد، اى فرزند- كه خداوند جلّ جلاله اين نيكبختى به تو عنايت فرمايد كه روى به سوى تو كند و مكاشفه جلال خود به تو ارزانى دارد- بدان آن روز كه به شرف تكليف يافتن موفق شدى ترا بزرگترين روز و فرخنده‌ترين جشن زندگانى است و هنگامى كه حق جل و علا ترا به عظمت خود راهبرى كرد و به طاعت خود گماشت، چنان كه گفتم شريفترين هنگام پر سعادت عمر تست و در آن دم والاترين بخشش به تو عنايت شده است. تا نپندارى كه اين عنايات، ثواب يا پاداش طاعت و خدمت تست. چه، خردمند صاحبدل آگاه است كه هر كس بر ديگرى كمال چيره‌گى و تسلّط داشته باشد، مردم با نزديك شدن به او از او اميد احسان دارند و براى تقرب به او سر و جان نثار و انفاق مى‌كنند. پس، آشكار است كه هر كس به بنده‌اى از بندگان خود نيكى بسيار روا دارد، آن بنده در دل احساس مى‌كند كه بايد كوشا باشد تا به او خدمت كند، و مراتب وفادارى بجاى آورد و پيروى اراده او كند.

پس چه رسد بر چنين حالتى در مقام خداى جل جلاله، خداى تعالى جل جلاله از چنين انديشه‌ها برتر است.

بخش ٤٩

من در كتاب (المهمات و التتمّات) ازين امر پرده‌