مى‌خواهم كه دل ترا از معرفت و هيبت و رحمت خود سرشار فرمايد و عقل و اعضاى ترا آنسان به خدمت و طاعت خود درآورد كه وقتى نشسته‌اى بياد داشته باشى كه در پيشگاه مقدّس او نشسته‌اى و هنگامى كه ايستاده‌اى متذكر باشى كه نيروى قدرت تو در راه رفتن ازوست و در راه رفتن چنان به ادب باشى و به ادب كوشى كه در حضرت ملك الملوك كه هيچ موجودى از و بى‌نياز نيست بايد آنسان بود.

بخش ١٣٦

و آگاه باش كه اعضاى بدن تو سرمايه و بضاعتى است كه خداى جل جلاله بتو عنايت فرموده و امانتهايى است كه خداوند جلّ جلاله به دست تو سپرده است تا با آن براى خويشتن و آخرت خويش سوداگرى كنى. پس اگر آن را در كارى به مصرف برسانى كه براى آن آفريده نشده است و در طاعات و مراقبات بكار نبرى، يا دمى در غفلت بسر آرى، از اين شيوه زيان به نصيب ميبرى و بار و برى كه بهره تو مى‌شود آنست كه از سرور و مولاى خود دور افتى و در آستان او فرومايه و سبك گردى از مردم نادان يا غافل باور مكن كه مى‌گويند كسى قدرت به اين كار ندارد و گفته آنها را مگوى. آن گونه مردم بما نيز سخنانى از اين قبيل مى‌گفتند اما به خداى جل جلاله سوگند كه ما مى‌دانيم كه اين گروه در اين مطالب كه گفتم به غلط مى‌روند و خطا مى‌كنند و ما به حكم وجدان و خرد مى‌دانيم كه آن گونه مردم يا ملوك و بزرگان اين سراى ناپايدار و با دوستان و رفيقان، بلكه با غلامان و همسايگان و با كسانى كه از آنان اميد نفع و احسان يا جلوگيرى از خطر دارند. هر يك را بقدر مقام در نشست و برخاست و