«اهل دار الغرور» را استخاره كنم خداى جل جلاله اين امر را خير من دانست كه از «حلّه» با عيال به مشهد پدرت امير مؤمنان على (ع) انتقال يابم و من در اينجا بيشتر اوقات، در حدود سه سال از مردم گوشه مى‌گرفتم و از جماعت جدايى مى‌گزيدم و اين جريان را در كتاب (الاصطفاء) به شرح باز گفته‌ام. در دين و دنيا از عنايات و امر الهى نصيب يافتم و هيچ كس از مقيمان آن مقام مكين را نمى‌شناسم كه خداى جل جلاله او را به چنان عناياتى مشرف فرموده باشد.

سپس چنين مقرر فرمود كه با خانواده به مشهد جدّت «حسين (ع)» انتقال يابم. آن بزرگوار از جانب مادر بزرگ تو «ام كلثوم» دختر «زين العابدين (ع)»، نياى تست و آن محل جايى است كه از شهرها و اجتماعات دورتر است. زيرا مشهد مولاى ما «على» ع به كوفه نزديك است و كوفه جاى رفت و آمد مردم است. اين رساله را براى تو وقتى مى‌نوشتم كه در جوار حرم «حسين (ع)» در سايه جلالت او از دل‌مشغولى مردمان بر كنار بودم چنان تنها كه با هيچ كس از جهانيان سرو كارى نداشتم. آنگاه به خاطرم گذشت كه اگر سه سال در مجاورت اين مكان به سر آوردم استخاره كنم كه آيا به مجاورت مولانا «مهدى (ع)» و پدر و جدش «در سرّ من راى» صلوات اللَّه عليهم اجمعين مشرف شوم يا نه. آنجا براى گوشه‌نشينى از همه جا بهتر است زيرا از شهرها و آشنايان ما دور است. گويى صومعه‌اى است در بيابان. و اميد مى‌ورزم كه خداى جل جلاله مرا به آن امنيّت دل مشرف فرمايد و اگر چنين شود گمان دارم هيچ كس در مجاورت اين سه مشهد نبوى بر من پيشى نگرفته و به شرف اين فضيلت نرسيده باشد.