سپس خليفه «المستنصر» كه خداى او را بهترين پاداش خير دهد به من تكليف كرد كه وزارت را بپذيرم و پيمان بست كه در اين كار از هيچ يارى به من دريغ نكند و بارها در اين مسأله نامه نوشت و سخن گفت و من در كتاب (الاصطفاء) براى تو اين گرفتارى و بلا را به شرح باز گفته‌ام.

امّا من بازگشتم و بهانه‌ها آوردم تا كار به آنجا كشيد كه سخنانى گفتم ازين قبيل كه اگر مقصود از وزارت من آنست كه به عادت وزيران حركت كنم و امور مردم را با هر مذهب و سبب تمشيت دهم خواه اقدام من مطابق رضاى خداى جل جلاله و رضاى سيد الأنبياء و المرسلين باشد خواه مخالف رأى خدا و رسول. پس، اگر بخواهم با همين شيوه وزارت كنم اكنون نيز همين وزيران با همان روش فاسد كارها را انجام مى‌دهند اما اگر بخواهم در اين مقام به كتاب خداى جل جلاله و سنت فرستاده او ٦ رفتار كنم هيچ يك از درباريان تو و آنان كه در سراى تو زندگانى مى‌كنند، و هيچ يك از بندگان و خدمتگزاران و از خدم و حشم تو و ملوك اطراف، تحمل آن رفتار را ندارند. اگر راه عدل و دادگسترى پيش گيرم و طريق انصاف و پرهيزگارى پيشه كنم، بتو مى‌گويند اين «على بن طاوس علوى حسينى» ازين كارها چه منظور دارد جز اين كه به مردم هر عصر و زمان بفهماند كه اگر خلافت در دست آنان بود بهمين روش عمل مى‌كردند. اين منظور و اين عمل ردّى است بر