بودند و آن نشانه‌ها را در جدّت و در خويشتن يافتند، از اين رو پيرو جدت شدند و به دست او اسلام آوردند تا ولايتى را كه «دانيال» در كتاب خود گفته بود بدست آورند.

پس اى محمد اى فرزند، چنان كه «مهدى» ٧ و «دانيال» (ع) گفته بودند حال چنين است كه آن دو به طمع رياست دنيا مسلمان شدند و هرگز از جدت محاربه با قبايل را نمى‌خواستند، و نمى‌خواستند به كارى دست زنند كه بين آن دو با همانندانشان دشمنى روى دهد اما پدرت على (ع) در مقابل هر كس كه خداى و رسول او اراده مى‌كردند چه خويش و چه بيگانه و چه ضعيف و چه قوى بپاى بر مى‌خواست. پس آن دو مانند باز شكارى، آرام كمين كردند و به سوى او حمله بردند و جدت رسول اكرم را به خاك نسپرده رها كردند حتى براى نماز به جسد مطهّر او «ص» نيز حضور نيافتند.

بخش ٨٧

اما داستان ازدواج بين پيشينيان تو با آنان، اى فرزند اى محمّد چنين بود كه خداى جل جلاله نياى تو محمّد ٦ را آگاه كرده بود كه پس از او بر اسلام چه خواهد گذشت. و امت او با وجود نص او به امامت پدرت على (ع) چه مخالفتها خواهند كرد و خداى جل جلاله امت را عذاب خواهد فرمود و آنان را چنان كه مى‌فرمايد:

وَ كَذلِكَ نُوَلِّي بَعْضَ الظَّالِمِينَ بَعْضاً بِما كانُوا يَكْسِبُونَ‌ (سوره انعام آيه ١٢٩) و اين چنين، بعضى از ستمگران را بر بعضى ديگر به سبب دستاوردشان چيره مى‌گردانيم.