صاحب كتاب «الزواجر و المواعظ» در ولايت شيخ جليل «كلينى» در باره نامه پدرت على امير مؤمنان (ع) بفرزند خود اختلاف وجود دارد و ما آن نامه را از روى روايت «محمد بن يعقوب كلينى» (ره) نقل مى‌كنيم زيرا زيباتر و با فضيلت‌تر است. پس اينك مى‌گويم كه «محمد بن يعقوب كلينى» در كتاب (الرسائل) به اسناد خود از (ابو جعفر بن عنبسه) و او از «عباد بن زياد اسدى» و او از «عمر بن ابو المقدام» و او از «ابو جعفر» ٧ روايت كرده است كه فرمود وقتى امير مؤمنان على (ع) از صفين باز گشت به حسن (ع) فرزند خود چنين نوشت:

عهد نامه مولانا على امير المؤمنين ٧ كه بهنگام باز گشت از «صفين» در شهر «حاضرين» به حسن بن على كه درود خدا بر آنان باد نوشت:

اين پند نامه پدرى است بمرگ نزديك و به پيروزى زمانه معترف و زندگى از او روى گردانيده و به روزگار گردن نهاده و در سراى در گذشتگان آرميده. نكوهنده دنيا و فردا از آن سراى كوچنده، بفرزندى آرزومند كه به آرزوها دست نخواهد يافت. فرزندى رهسپار راه هلاك‌شده‌گان و آماج بيماريها و گروگان روزگاران و هدف مصيبتها و برده دنيا و سود اگر غرور و وامدار فنا و بندى مرگ و همسوگند اندوه و همنشين غم و همنفس آفات و خاكسار شهوات و جانشين رفتگان.

اما بعد آنچه من از پشت كردن دنيا و سركشى روزگار و روى آوردن آن جهان به خويش دانستم مرا از آن باز داشت كه جز از خويشتن ياد كنم و جز بكار آن جهان پردازم و جز غم خويش تيمار