حكمت و مصلحت است، چه، ايجاد هستى و نظام دقيق آفرينش اگر نبود كاخ هستى فرو مى‌ريخت شگفتيهاى آفرينش و رباطه سراسر جهان هستى با يك ديگر و پيوند فوائد و وجود ظاهرى و باطنى آنها با هم، نشانه آنست كه آفريدگار و سازگار آن داراى حكمت و علم و قدرت و عظمت و كمال است.

آنچه در قرآن كريم و از گفتار و تفكر پيمبران و اوصيا و اولياى عارف آنان- كه درود خداى بر آنان باد- از اوصاف الهى از قبيل مريد و سميع و بصير آمده است، و از خشم او و از رضاى او و ديگر صفات او جل جلاله گفته‌اند، هيچ يك با صفات ما و ساير موجودات كه احداث شده‌اند مناسبت و مشابهت ندارد، زيرا اگر خداوند تعالى در نحوه ادراك مانند ما باشد يا محلّ باشد و محلى در مكان اشغال نمايد يا از حيث حقيقت و صفات يا جهتى از جهات مانند موجوداتى باشد كه در حيّز مكانند، ناچار به قادرى نياز داشت كه از اين كمبودها منزه باشد. پس ناچار حقيقت ذات و صفات او در محدوده عقل و وهم بشر نگنجد و به فعل و حسّ ادراك نشود[١].

[١]\sُ نه مركب بود و جسم نه مرئى نه محلّ‌\z بى‌شريك است و معانى تو غنى دان خالق‌\z\E\sُ اى برتر از خيال و قياس و گمان و وهم‌\z از هر چه گفته‌ايم و شنيديم و خوانده‌ايم‌\z\E\sُ گر كسى وصف او زمن پرسد\z بيدل از بى‌نشان چه گويد باز\z\E( گلستان سعدى)