رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٥٠ - انتفاضه - بيرون انداختن اسراييلى ها

خانه‌سازى وسيعى شامل خيابان‌ها، ايستگاه‌هاى اتوبوس، فروشگاه‌ها و مدارس آغاز شده بود. اسراييل در مورد سرزمين‌هاى اشغالى به نحوى رفتار مى‌كرد كه گويى بخش‌هاى عادى كشور هستند. آن‌ها مى‌خواستند حضور شان در اين سرزمين‌ها به اندازه‌اى هميشگى جلوه كند كه خارج كردن آن‌ها از آنجا امر ناممكن شود. اروپاييان هنگام تعرض به خاك كشور هاى ديگر، اغلب همين روش را به‌كار مى‌بردند.

در سال‌هاى دو دهه‌ى ٧٠ و ٨٠ ميلادى مهاجران يهودى روسيه نيز كه مرتب در معرض آزار و اذيت رژيم كمونيستى بودند، وارد فلسطين شدند،. بسيارى از اين تازه واردين در سرزمين‌هاى" جديد" غزه و يا كرانه‌ى باخترى رود اردن ساكن شدند و انتظار حمايت از دولت جديد شان را داشتند. هر يك از دولت هاى اسراييلى كه در صدد سازش با فلسطينى‌ها بر مى‌آمددند، بايد از نزديك مراقب تندروهاى اسراييلى نيز مى‌بودند.

سازمان ملل به‌طور مكرر اسراييل را به خروج از سرزمين‌هاى اشغالى فرا مى‌خواندند، ولى توجهى به آن نمى‌شد. نه دولت‌ها و نه گروه‌هاى مبارز نتوانستند اسراييل را از جاى خود تكان دهند. پس جوانان فلسطينى بر آن شدند تا خود اقدامى انجام دهند.

در داستان جالوت و داوود، پسربچه‌اى به‌نام داوود با پرتاب سنگى از قلاب سنگ خود به سوى جالوت جنگجوى قدرتمند، او را مى‌كشد. حتما اسراييلى‌ها اين قصه را خيلى خوب به ياد مى‌آورند. در سال ١٩٨٧، جوانان فلسطينى به خيابان‌هاى غزه رفتند و شروع به پرتاب سنگ به سمت سربازان اسراييلى كردند. حالا اين سئوال پيش مى آيد كه اگر مردم به سوى‌تان سنگ پرتاب كنند آيا آن‌ها مسلح محسوب مى‌شوند و شما مى‌توانيد به سوى‌شان شليك كنيد؟

تاريخ معمولًا طرف سنگ‌اندازها بوده است. در سال ١٧٧٠ جمعيتى در